تو همان خورشيدی بودی که برف های تنهايی دلم را آب کردی.تو همان آسمانی بودی که بادبادک ارزوهايم را در تو به پرواز در آورده ام.تو همان نسيمی بودی که ابرهای غصه را از دلم کنار زدی.تو همان موجی بودی که خستگی هايم را با خودت بردی.پس تا هستم دوستت خواهم داشت و زمانی هم که نباشم هم دوستت خواهم داشت.