کاش يه جفت بال سپيد بزرگ داشتم حالا سفيد هم نبود مهم نيست حتی بزرگ بودنش هم بزرگ نيست همين که می تونست من رو ببره بالا کافی بود.اون وقت پنجره رو باز می کردم می رفتم توی حياط بال هام رو به هم ميزدم و می رفتم بالا کنار ابرهای سفيد خوشکل و ديگه پايين نمی يومدم.آخه چند وقته از همه مردم يه جورايی خسته شدم و دلم می خواد برم يه جايی که فقط خودم باشم و خودم.

صد سال در اين کوچه ی بن بست دويدم

                                                         صد سال به جز جور و جفا هيچ نديدم

صد سال در اين وادی پژمرده احساس

                                                          بر هر در بسته که زدم هيچ نديدم