می دونم کسی نمی خواد که به پای من بشينه

ياد من تو فکر و ذهنش غير هر فکری بشينه

می دونم کسی نمی خواد پای صحبتام بشينه

درد دل های دلم رو نمی خواد کسی ببينه

می دونم کسی نمی خواد شعرای من رو بخونه

ياکه تو جاده غربت هميشه با من بمونه

می دونم که تا ابد هم دل من تنها می مونه

آخه هيشکی دوست نداره با من همسفر بمونه